مهر | فرهنگی و هنری | پنجشنبه، ۲۰ فروردین ۱۴۰۵ - ۱۲:۴۰

احمد ناطقی در چهلمین روز فقدان رهبر شهید، از ناباوری یک داغ و استواری کوهی گفت که در دل ها ته نشین شده؛ مرثیه ای برای سرو سربلند روزگار که سایه بلندش اکنون تا کهکشان ابدیت گسترده است.

به گزارش خبرنگار مهر، احمد ناطقی هنرمند نقاش و عکاس پیشکسوت در سوگ رهبر شهید و فقدان چهلمین روز از شهادت ایشان، دل نوشته ای را در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده است که متن آن را در ادامه می خوانید.
در این دل نوشته آمده است:
«خامنه ای عزیز، امام جان و رهبر فقیدم، ای عزیز جان، ای بزرگ مرد آرام بخش دل ها؛ امروز چهل روز است که آفتاب حضورت در افق ابدیت فرو نشسته است و من هنوز در سنگینی این غروب ناباورانه ایستاده ام.
گویی زمان دیگر به رسم گذشته نمی گذرد؛ روزها بی فروغ ترند و شب ها درازتر، و من در میان این سکوت ممتد، پیوسته در جستجوی آن قامت استوار، به کوچه های خاطرات می روم.
ای بزرگ مرد من، حضورت تنها در دیدار و سخن خلاصه نمی شد؛ حضور تو مکتبی از وقار و بزرگی بود.
نگاهت سرشار از آرامشی بود که دل های پریشان را قرار می بخشید و در کلامت نوری بود که راه را از میان تاریکی تردید می گشود.
تو از قبیله آن مردانی بودی که استواری شان به کوه می ماند و متانت شان به سرو بلند در باغ باد.
اکنون جهان در چشم من به باغی می ماند که ناگاه سرو تناورش بر زمین افتاده و سایه بلندش در کهکشان ابدیت رخ می نماید.
اطمینانی که از حضورت در دل ها می نشست، به خاطره ای سوزناک بدل شده است.
هر لحظه، نامت در گره کور ذهنم اندوهی نجیب بر جانم می نشاند؛ اندوهی که نه به فریاد می رسد و نه به فراموشی.
ای مراد من، چه بسیار لحظه ها که به یاد نگاه آمیخته با وقار و مهربانی ات، نگاهم سوی امیدی دوباره می گیرد؛ نگاهی که هر که در پرتو آن می ایستاد، اندکی از استواری کوه را به دل می برد و با امیدی تازه راه خویش را ادامه می داد.
اکنون اما، در خلوت بسیاری از شب ها، وقتی شهر در سکوت فرو می رود و باد آهسته از میان شاخه ها می گذرد، دلم بی اختیار به زمزمه ای پناه می برد که زبان حال این فراق است: «کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می رود»
آقای من؛ رفتن تو برای دل هایی که در سایه حضورت آرام می گرفتند آسان نیست.
چهل روز گذشته است اما داغ نبودنت هنوز تازه است؛ گویی همین دیروز بود که جهان در چشم من به ظلمتی بی منتها بدل شد.
با این همه، آقای شهیدم زنده ای مرزوق درگاه حضرت حق.
نوری که افروخته ای همچنان در دل ها می تابد.
رفتنت پایان حضور نیست، بلکه آغاز حضوری دیگرگونه در حافظه زمان است.
و من، با دلی آکنده از اندوهی ابدی در سکوت خاطره هایت می ایستم و هنوز و همچنان نبودنت را باورنمی کنم؛ و جودت تا وجود هستیم در جان من جاری است.»