إن الذین کفروا سواء علیهم ءأنذرتهم أم لم تنذرهم لا یؤمنون ۶ ختم الله علی قلوبهم وعلی سمعهم وعلی أبصارهم غشاوة ولهم عذاب عظیم ۷ ومن الناس من یقول آمنا بالله وبالیوم الآخر وما هم بمؤمنین ۸ یخادعون الله والذین آمنوا وما یخدعون إلا أنفسهم وما یشعرون ۹ فی قلوبهم مرض فزادهم الله مرضا ولهم عذاب ألیم بما کانوا یکذبون ۱۰ وإذا قیل لهم لا تفسدوا فی الأرض قالوا إنما نحن مصلحون ۱۱ ألا إنهم هم المفسدون ولکن لا یشعرون ۱۲ وإذا قیل لهم آمنوا کما آمن الناس قالوا أنؤمن کما آمن السفهاء ألا إنهم هم السفهاء ولکن لا یعلمون ۱۳ وإذا لقوا الذین آمنوا قالوا آمنا وإذا خلوا إلی شیاطینهم قالوا إنا معکم إنما نحن مستهزئون ۱۴ الله یستهزئ بهم ویمدهم فی طغیانهم یعمهون ۱۵ أولئک الذین اشتروا الضلالة بالهدی فما ربحت تجارتهم وما کانوا مهتدین ۱۶ مثلهم کمثل الذی استوقد نارا فلما أضاءت ما حوله ذهب الله بنورهم وترکهم فی ظلمات لا یبصرون ۱۷ صم بکم عمی فهم لا یرجعون ۱۸ أو کصیب من السماء فیه ظلمات ورعد وبرق یجعلون أصابعهم فی آذانهم من الصواعق حذر الموت والله محیط بالکافرین ۱۹ یکاد البرق یخطف أبصارهم کلما أضاء لهم مشوا فیه وإذا أظلم علیهم قاموا ولو شاء الله لذهب بسمعهم وأبصارهم إن الله علی کل شیء قدیر ۲۰ یا أیها الناس اعبدوا ربکم الذی خلقکم والذین من قبلکم لعلکم تتقون ۲۱ الذی جعل لکم الأرض فراشا والسماء بناء وأنزل من السماء ماء فأخرج به من الثمرات رزقا لکم فلا تجعلوا لله أندادا وأنتم تعلمون ۲۲ وإن کنتم فی ریب مما نزلنا علی عبدنا فأتوا بسورة من مثله وادعوا شهداءکم من دون الله إن کنتم صادقین ۲۳ فإن لم تفعلوا ولن تفعلوا فاتقوا النار التی وقودها الناس والحجارة أعدت للکافرین ۲۴ وبشر الذین آمنوا وعملوا الصالحات أن لهم جنات تجری من تحتها الأنهار کلما رزقوا منها من ثمرة رزقا قالوا هذا الذی رزقنا من قبل وأتوا به متشابها ولهم فیها أزواج مطهرة وهم فیها خالدون ۲۵ إن الله لا یستحیی أن یضرب مثلا ما بعوضة فما فوقها فأما الذین آمنوا فیعلمون أنه الحق من ربهم وأما الذین کفروا فیقولون ماذا أراد الله بهذا مثلا یضل به کثیرا ویهدی به کثیرا وما یضل به إلا الفاسقین ۲۶ الذین ینقضون عهد الله من بعد میثاقه ویقطعون ما أمر الله به أن یوصل ویفسدون فی الأرض أولئک هم الخاسرون ۲۷ کیف تکفرون بالله وکنتم أمواتا فأحیاکم ثم یمیتکم ثم یحییکم ثم إلیه ترجعون ۲۸ هو الذی خلق لکم ما فی الأرض جمیعا ثم استوی إلی السماء فسواهن سبع سماوات وهو بکل شیء علیم ۲۹

کسانی که کافر شدند، برای آنان تفاوت نمی‌کند که آنان را (از عذاب الهی) بترسانی یا نترسانی; ایمان نخواهند آورد. (۶)

خدا بر دلها و گوشهای آنان مهر نهاده; و بر چشمهایشان پردهای افکنده شده; و عذاب بزرگی در انتظار آنهاست. (۷)

گروهی از مردم کسانی هستند که می‌گویند: «به خدا و روز رستاخیز ایمان آوردهایم.» در حالی که ایمان ندارند. (۸)

می‌خواهند خدا و مؤمنان را فریب دهند; در حالی که جز خودشان را فریب نمی‌دهند; (اما) نمی‌فهمند. (۹)

در دلهای آنان یک نوع بیماری است; خداوند بر بیماری آنان افزوده; و به خاطر دروغهایی که می‌گفتند، عذاب دردناکی در انتظار آنهاست. (۱۰)

و هنگامی که به آنان گفته شود: «در زمین فساد نکنید» می‌گویند: «ما فقط اصلاحکنندهایم سذلله! (۱۱)

آگاه باشید! اینها همان مفسدانند; ولی نمی‌فهمند. (۱۲)

و هنگامی که به آنان گفته شود: «همانند (سایر) مردم ایمان بیاورید!» می‌گویند: «آیا همچون ابلهان ایمان بیاوریم؟!» بدانید اینها همان ابلهانند ولی نمی‌دانند! (۱۳)

و هنگامی که افراد باایمان را ملاقات می‌کنند، و می‌گویند: «ما ایمان آوردهایم!» (ولی) هنگامی که با شیطانهای خود خلوت می‌کنند، می‌گویند: «ما با شمائیم! ما فقط (آنها را) مسخره می‌کنیم!» (۱۴)

خداوند آنان را استهزا می‌کند; و آنها را در طغیانشان نگه می‌دارد، تا سرگردان شوند. (۱۵)

آنان کسانی هستند که «هدایت» را به «گمراهی» فروختهاند; و (این) تجارت آنها سودی نداده; و هدایت نیافتهاند. (۱۶)

آنان ( منافقان) همانند کسی هستند که آتشی افروخته (تا در بیابان تاریک، راه خود را پیدا کند)، ولی هنگامی که آتش اطراف او را روشن ساخت، خداوند (طوفانی می‌فرستد و) آن را خاموش می‌کند; و در تاریکیهای وحشتناکی که چشم کار نمی‌کند، آنها را رها می‌سازد. (۱۷)

آنها کران، گنگها و کورانند; لذا (از راه خطا) بازنمیگردند! (۱۸)

یا همچون بارانی از آسمان، که در شب تاریک همراه با رعد و برق و صاعقه (بر سر رهگذران) ببارد. آنها از ترس مرگ، انگشتانشان را در گوشهای خود می‌گذارند; تا صدای صاعقه را نشنوند. و خداوند به کافران احاطه دارد (و در قبضه قدرت او هستند). (۱۹)

(روشنائی خیره کننده) برق، نزدیک است چشمانشان را برباید. هر زمان که (برق جستن می‌کند، و صفحه بیابان را) برای آنها روشن می‌سازد، (چند گامی) در پرتو آن راه می‌روند; و چون خاموش می‌شود، توقف می‌کنند. و اگر خدا بخواهد، گوش و چشم آنها را از بین می‌برد; چرا که خداوند بر هر چیز تواناست. (۲۰)

ای مردم! پروردگار خود را پرستش کنید; آن کس که شما، و کسانی را که پیش از شما بودند آفرید، تا پرهیزکار شوید. (۲۱)

آن کس که زمین را بستر شما، و آسمان ( جو زمین) را همچون سقفی بالای سر شما قرار داد; و از آسمان آبی فرو فرستاد; و به وسیله آن، میوهها را پرورش داد; تا روزی شما باشد.بنابر این، برای خدا همتایانی قرار ندهید، در حالی که می‌دانید (هیچ یک از آنها، نه شما را آفریدهاند، و نه شما را روزی می‌دهند). (۲۲)

و اگر در باره آنچه بر بنده خود ( پیامبر) نازل کردهایم شک و تردید دارید ،( دست کم) یک سوره همانند آن بیاورید; و گواهان خود را - غیر خدا - برای این کار، فرا خوانید اگر راست می‌گویید! (۲۳)

پس اگر چنین نکنید - که هرگز نخواهید کرد - از آتشی بترسید که هیزم آن، بدنهای مردم (گنهکار) و سنگها ( بتها) است، و برای کافران، آماده شده است! (۲۴)

به کسانی که ایمان آورده، و کارهای شایسته انجام دادهاند، بشارت ده که باغهایی از بهشت برای آنهاست که نهرها از زیر درختانش جاریست. هر زمان که میوهای از آن، به آنان داده شود، می‌گویند: «این همان است که قبلا به ما روزی داده شده بود.(ولی اینها چقدر از آنها بهتر و عالیتر است.)» و میوههایی که برای آنها آورده می‌شود، همه (از نظر خوبی و زیبایی) یکسانند. و برای آنان همسرانی پاک و پاکیزه است، و جاودانه در آن خواهند بود. (۲۵)

خداوند از این که (به موجودات ظاهرا کوچکی مانند) پشه، و حتی کمتر از آن، مثال بزند شرم نمی‌کند. (در این میان) آنان که ایمان آوردهاند، می‌دانند که آن، حقیقتی است از طرف پروردگارشان; و اما آنها که راه کفر را پیمودهاند، (این موضوع را بهانه کرده) می‌گویند: «منظور خداوند از این مثل چه بوده است؟!» (آری،) خدا جمع زیادی را با آن گمراه، و گروه بسیاری را هدایت می‌کند; ولی تنها فاسقان را با آن گمراه می‌سازد! (۲۶)

فاسقان کسانی هستند که پیمان خدا را، پس از محکم ساختن آن، می‌شکنند; و پیوندهایی را که خدا دستور داده برقرار سازند، قطع نموده، و در روی زمین فساد می‌کنند; اینها زیانکارانند. (۲۷)

چگونه به خداوند کافر می‌شوید؟! در حالی که شما مردگان (و اجسام بیروحی) بودید ، و او شما را زنده کرد; سپس شما را می‌میراند; و بار دیگر شما را زنده می‌کند; سپس به سوی او بازگردانده می‌شوید.(بنابر این، نه حیات و زندگی شما از شماست، و نه مرگتان; آنچه دارید از خداست). (۲۸)

او خدایی است که همه آنچه را (از نعمتها) در زمین وجود دارد، برای شما آفرید; سپس به آسمان پرداخت; و آنها را به صورت هفت آسمان مرتب نمود; و او به هر چیز آگاه است. (۲۹) آیات ششم تا بیست و هشتم سوره بقره کتاب آسمانی قرآن