به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، سراسر قرآن پر از آیاتی است که دربارۀ لزوم مراقبت از توطئۀ منافقان، دشمنان و کافران از اهل کتاب و مرزبندی های مسلمانان با آنها سخن به میان آورده است. بر اساس این دست آیات، خداوند به مسلمانان امر می کند هیچ گاه دست دوستی به آنها ندهند و نسبت به تعهد آنها از باب اطمینان وارد نشوند بلکه با کوچک ترین احساس خوف نسبت به پشت با زدن به هرگونه تعهد اقتصادی، فرهنگی و نظامی، توافق خویش را با آنها بشکنند و در مرحلۀ بعد به نبرد با آنها بپردازند، همچنان که رسول الله صلی الله علیه و آله در مقاطعی از تاریخ، به سرکوب عهدشکنان از دشمنان می پرداخت.

البته خداوند هیچ گاه از قراردادهای استراتژیک منع نکرده بلکه دعوت به احتیاط در عقد قراردادها کرده است؛ با این حال بودند در بین مسلمانان، آن عده از خواصی که گاه و بی گاه به یهود و نصارا مراجعه می کردند تا حدی که به قصد تصاحب مراکز و مناصب قدرت، با آنها هم پیمان شده و تبدیل به منافقانی خطرناک می شدند، نشان به اینکه بارها قصد ترور رسول خدا (ص) را داشتند. در هر صورت، زبان خداوند در قرآن با این دست دشمنان، بیانی بسیار تند همراه با غیظ و غضب است.

خداوند در آیه ای از قرآن ضمن هشدار به این عده از مؤمنان که گرایش به کافران از اهل کتاب داشتند، می فرماید «ها أنتم أولاء تحبونهم ولا یحبونکم وتؤمنون بالکتاب کله وإذا لقوکم قالوا آمنا وإذا خلوا عضوا علیکم الأنامل من الغیظ ۚ قل موتوا بغیظکم ۗ إن الله علیم بذات الصدور» یعنی بدانید؛ شما کسانی هستید که آنان را دوست دارید، و [حال آنکه] آنان شما را دوست ندارند، و شما به همه کتاب ها[ی خدا] ایمان دارید؛ و چون با شما برخورد کنند، می گویند: «ایمان آوردیم.» و چون [با هم] خلوت کنند، از شدت خشم بر شما، سر انگشتان خود را می گزند. بگو: «به خشم خود بمیرید» که خداوند به راز درون سینه ها داناست.

در این آیه، به وضوح حس مؤمنان ضعیف نسبت به دشمنان و همچنین موضع اهل کتاب نسبت به مؤمنان به وضوح تبیین شده است. یکی از رفتارهای آنها به این صورت است که «چون با شما (مؤمنان) برخورد کنند، می گویند: (به کتاب شما) «ایمان آوردیم.» و چون [با هم] خلوت کنند، از شدت خشم بر شما، سر انگشتان خود را می گزند». همچنین معلوم می شود برخی مؤمنان، مردمانی ساده لوح و سست عنصری هستند، زیرا با آنکه بر حقند، منفعل برخورد می کنند. آنها در باطل خود ثابت ترند و مؤمنان در حق خود کوتاهی دارند.

بر اساس آنچه گفته شد، از امدادهای الهی، افشای روحیۀ دشمن برای مسلمانان است، تا اغفال نشوند وهوشیار باشند. این آیه بیان می دارد به بهانۀ جذب سرمایه های کفار، به آنها محبت نکنید و مرزبندی داشته باشد؛ زیرا گاهی انگیزۀ واقعی محبت، طمع یا ترس و یا خودباختگی است. همچنین اشاره دارد دشمن نسبت به شما خشم و غضب ندارد، بلکه غیظ دارد. غیظ در مواردی بکار می رود که ظرف انسان از غضب پر شده باشد. حال در شرایطی که آنها قصد تحقیر مسلمانان را دارند، دشمنان کینه توز را باید به این صورت تحقیر کنید «قل موتوا بغیظکم». یعنی به خشم خود بمیرید.