هر سال روز ۱۷ ژوئن برابر با ۲۷ خرداد ماه روز جهانی مبارزه با بیابان زایی است. بیابان به سرزمینی اطلاق می شود که در مناطق خشک و نیمه خشک یا نیمه مرطوب واقع گردیده و فاقد پوشش گیاهی بوده و یا میزان آن در حدی هست که بهره برداری از آن در شرایط اقلیمی طبیعی به مصلحت نمی باشد.

با بارندگی های خوب سال ۹۸ و ۹۹ و افزایش آب پشت سدها، پس از حدود ده سال خشکسالی به دلیل رعایت نکردن حق آبه زیست محیطی کانون های گرد غبار استان قم همچون حسین آباد میش مست، منطقه سراجه، دشت مسیله و کوه نمکی به وضعیت هشدار و خطرناک از لحاظ خشکی و زیست محیطی رسیده است. یکی از بزرگترین کانون ها دشت حاصل خیز مسیله است، دشتی که روزی انبار مرکزی غله ایران بوده و حالا انبار مرکزی گرد غبار. رعایت نکردن حق آبه زیست محیطی، چرای بیش از حد دام و تخریت های عرصه از اصلی ترین عامل بیابان زایی است. در نتیجه همین تخریت ها ۴۰۰ هزار هکتار از مراتع استان در آستانه بیابانی شدن است که در حال حاضر ۱۷۶ هزار هکتار بیابان بدون پوشش گیاهی وجود دارد که سرعت بالای ۱۵ تا ۲۰ کیلومتر موجب گردغبار و حرکت ریزگرد ها در استان می شود.

از جمله اقداماتی که در این سال ها برای جلوگیری از بیابان زای شده است کاشت ۱۲۶۰۰ هکتار نهال در کانون های گرد غبار استان بوده. در این شرایط تنها راهکار، استفاده از گونه های مقاوم و کم آب برای ایجاد پوشش گیاهی در مناطق بیابانی است تا از بلند شدن گرد و خاک جلوگیری شود.

بخش های جنوبی استان کرمان نیز مانند ریگان، فهرج، نرماشیر، روبار جنوب و قلعه گنج و ... از جمله مناطق تحت فرسایش و کانون بحران است. عملیات مالچ پاشی به مدت ۵ سال بر روی شن ها ماندگار است و موجب کاهش صدمات کشاورزی، بهداشتی، دام و تیور به زندگی اهالی شهر و روستا می شود.