به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، جزء هشتم قرآن از آیه ۱۱۱ سوره انعام آغاز و تا آیه ۸۷ سوره اعراف ادامه دارد. از جمله مفاهیم این سوره شامل تحریم گوشت برخی حیوانات، نیکی نسبت به والدین، عدم کم فروشی، ادای حق پیمانه و وزن، وفا به عهد الهی، پرهیز از اسراف، مراقبت نسبت به مال یتیم، ماجرای خلقت حضرت آدم (ع) و دشمنی ابلیس، سکونت آدم و حوا در بهشت و ماجرای هبوط، وصف اصحاب بهشت، ماجرای اصحاب الأعراف در بهشت، ماجرای نوح نبی علیه السلام و نجات شان از طوفان، ماجرای هود نبی و قوم عاد، ماجرای صالح نبی و قوم ثمود، ماجرای لوط نبی.

اگر به دیده عبرت به قصه های انبیاء و رسولان علیهم السلام در سوره اعراف توجه کنیم، در می یابیم هر کدام از آنها دارای پیام های زیادی است و گاها مصداق امروزی دارد. به عنوان نمونه درباره قوم ثمود و پیامبرشان صالح نبی علیه السلام نکات عبرت انگیزی وجود دارد. ثمود، امتی از عرب بودند که پس از قوم عاد به وجود آمدند و در سرزمین وادی القری (بین مکه و شام ) در شهر حجر (که هم اکنون بعضی از آثار آن شهر در میان تخته سنگ های عظیم دیده می شود) می زیستند، و از قبایل مختلف تشکیل شده بودند و همچون قوم عاد در بت پرستی، فساد، ظلم و طغیان غرق شده بودند و زندگی شان سراسر انحراف و تباهی بود. تمدن آنها در نوع خود بسیار پیشرفته بود به گونه ای که از قطعه سنگ های کوه، ساختمان ساختند و برای محافظت از خود، پناهگاه های محکمی ایجاد کرده بودند. دنیاپرستی آنها را فراگرفته بود و سراسر سرزمین شان را آلودگی گناه و بت پرستی فراگرفته بود. خداوند درباره وصف آنها در آیه۷۴ سوره اعراف می فرماید «و اذکروا إذ جعلکم خلفاء من بعد عاد وبوأکم فی الأرض تتخذون من سهولها قصورا وتنحتون الجبال بیوتا ۖ فاذکروا آلاء الله ولا تعثوا فی الأرض مفسدین»؛ یعنی و به یاد آورید که خدا شما را جانشینانی پس از قوم عاد قرار داد و در زمین، جای [مناسبی] به شما بخشید که از مکان های هموارش برای خود قصرها بنا می کنید و از کوه ها خانه هایی می تراشید؛ پس نعمت های خدا را یاد کنید و در زمین تبه کارانه فتنه و آشوب برپا نکنید.

در چنین شرایطی بود که خداوند صالح نبی را به سوی شان مبعوث کرد تا آنها را دعوت به عبودیت خدا کند و از بت پرستی باز دارد. بعد شتری را به عنوان آیه ای معجزه گونه برای آنها معرفی کرد و دستور داد آن را پی نکنند وگرنه عذاب الهی آنها را در بر می گیرد، اما طبق معمول، بزرگان و اشراف قوم، متکبرانه برابر صالح ایستادند و به تبلیغ علیه این رسول بزرگوار پرداختند. تداوم تکبر آنها سبب شد تا ناقه صالح را پی کنند و گستاخانه به آن رسول بزرگوار گفتند وعده ای که از عذاب به ما دادی، برایمان بیاور. خداوند نیز آنها را با عذابی به نام «رجفه» که زلزله ای سهمگین بود، عذاب کرد: «فأخذتهم الرجفة فأصبحوا فی دارهم جاثمین» پس زلزله ای سخت آنان را فرا گرفت و در خانه های شان [به رو درافتاده] جسمی بی جان شدند.

انتهای پیام/